Niewątpliwie każda osoba, u która choruje na zaburzenia odżywiania się powinna znajdować się pod stała opieką lekarską. Niejednokrotnie musi być to opieka kilku specjalistów – psychiatry, internisty, czasem ginekologa lub dermatologa i in. Oprócz opieki lekarskiej konieczna jest psychoterapia – podstawowa metoda leczenia tych zaburzeń.
Dziecko- zwłaszcza przed terapią odczuwa lęki, gdyż każda terapia oznacza zmianę postępowania. Nieprawidłowe nawyki pomagały choremu przezwyciężyć stres, załamanie. Teraz jednak dziecko na skutek terapii ma odrzucić te metody i znaleźć inne – zdrowsze. Wywiera się presję na młodą osobę, by zrezygnowała z robienia tego, co jakkolwiek dziwnie wyglądałoby z zewnątrz, dawało jej jednak pewne poczucie bezpieczeństwa.
Każdy przypadek wymaga indywidualnego traktowania ze względu na objawy wyniszczenia, zaburzeń patofizjologicznych i metabolicznych oraz zmiany psychiczne.
Biologiczne metody leczenia to:
• terapia ratująca życie, przeciwdziałająca odwodnieniu, zaburzeniom elektrolitowym i wyniszczeniu,
- restytucja wagi,
- leczenie i przeciwdziałanie późnym powikłaniom.
Na początku terapii prowadzonej najczęściej w warunkach szpitalnych, w zależności od stwierdzanych zaburzeń chore otrzymują albuminy, plazmę, krew, płyny elektrolitowe. Etap drugi to przeciwdziałanie wyniszczeniu i uzyskanie przyrostu masy ciała poprzez stosowanie odpowiedniej diety, czasem też karmienie sondą lub parenteralnie, gdy pacjentka odmawia przyjmowania pokarmów. Początkowo dieta powinna być ubogotłuszczowa i ubogolaktozowa o zawartości 1200-1500 kcal dziennie i zwiększana stopniowo do3500 kcal/dobę. Optymalny przyrost wagi to 0,5-1,5 kg tygodniowo do wartości 80-95% masy należnej. Możliwe jest w tym okresie wystąpienie zaburzeń gastroenterologicznych i powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Farmakoterapia nie daje wyraźnych pozytywnych efektów. Ani leki pobudzające łaknienie ani jakiekolwiek leki stosowane w psychiatrii nie mają znaczącego wpływu na stan chorych. Często zapisywane są neuroleptyki i leki przeciwdepresyjne oraz leki wpływające na motorykę przewodu pokarmowego. Pacjentki, u których nie dochodzi do powrotu miesiączki mimo uzyskania prawidłowej masy ciała poddawane są krótkotrwałej, kilkumiesięcznej terapii estrogenowo- progesteronowej. Ostatnio próbuje się stosować w celach leczniczych cynk, którego niedobór stwierdza się u osób z anoreksją. W związku z wyniszczeniem i zmienionym metabolizmem chorych skutki działania leków mogą być nietypowe.
Wskazania do hospitalizacji w anoreksji psychicznej to:
- zły stan somatyczny (waga poniżej 30% wagi należnej),
- bradykardia poniżej 40 uderzeń na minutę,
- zaburzenia elektrolitowe szczególnie hipokaliemia,
- intensywne stosowanie środków odwadniających i przeczyszczających,
- ciężka depresja lub skłonności samobójcze,
- brak odpowiedzi na leczenie ambulatoryjne,
- niski wiek chorej