Anoreksja               Leczenie, przyczyny, objawy

Najczęstszą formą rozpowszechniania dowcipu jest przekaz słowny. Dowcipy można spotkać w prasie, w specjalnych rubrykach. Publikowane są książki z dowcipami, a nawet czasopisma, np. Dobry Humor. Dowcipy można też spotkać na wielu stronach internetowych. Żart nie do końca udany określa się mianem "spalonego", natomiast niezbyt śmieszny dowcip jest "suchym żartem" (tzw. sucharem). Istnieje też gatunek ponurego żartu, zwany "czarnym dowcipem" oraz "puste dowcipy", śmieszące tylko i wyłącznie opowiadającego. Innym gatunkiem dowcipu jest "dowcip abstrakcyjny", szczególnie popularny w krajach Europy Środkowej ? głównie w Czechach i Polsce. Znany także jako pure nonsens czy humor angielski. Zdarzają się okresy popularności dowcipów o konkretnych osobach np. o Chucku Norrisie w 2006 roku (Chuck Norris Facts). Popularność tematyczna kawałów zmienia się z czasem. Zmiany te mają różnorodne przyczyny, a czasem inspiracje. Kawały, dowcipy jako obiekt badań naukowych ujmowane są pomiędzy obszarem trzecim literatury a folklorem.

Ściąga, ściągawka (także bryk) to nieformalny dokument, często podający w sposób skrócony podstawowe dane na jakiś temat, tworzony przez osobę uczącą się. Zawiera opracowania danych zagadnień na potrzeby testu lub egzaminu. Jest pewną formą oszustwa lecz uczniowie i studenci często bagatelizują ten problem.

Język angielski jest językiem pozycyjnym i analitycznym (duże znaczenie odgrywają czasowniki posiłkowe), choć występują też pewne elementy fleksji. Są to relikty indoeuropejskiego systemu deklinacji i koniugacji, w pełni zachowanego w językach słowiańskich i łacinie, a częściowo w staroangielskim. Odmiana przez przypadki dotyczy zaimków, rzeczowniki posiadają tylko dopełniacz (Saxon genitive), tworzony z końcówką -s. Poczytaj rozmówki po angielsku z przykładami, które przygotują Cię do matury. W języku angielskim występują przedimki: określony the i nieokreślony a(n). Formy an używa się przed wyrazami wymawianymi z nagłosową samogłoską – an hour ale a union. Co niezwykłe wśród języków indoeuropejskich, nie istnieje kategoria rodzaju gramatycznego, z wyjątkiem zaimków trzeciej osoby liczby pojedynczej.